Witaj

  • Ulubionia cyfra: 3

http://instytut.mil.pl/sport-i-turystyka/kitesurfing-sklep/, http://fornaldesign.pl/skup-zlomu-stargard/

Superpuchar Polski w piłce nożnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Superpuchar Polski
Soccerball current event.svg 2017
Państwo  Polska
Dyscyplina piłka nożna
Organizator rozgrywek PZPN
Data założenia 1980
Założyciel PZPN
Poprzednia nazwa Superpuchar Ekstraklasy SA
Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca Lechia Gdańsk (1983)
Obecny zwycięzca Arka Gdynia (2017)
Najwięcej zwycięstw Lech Poznań (6)
Lech Poznań zdobywa Superpuchar w roku 2015[1]

Superpuchar Polski (znany także jako Superpuchar Ekstraklasy SA) – mecz, turniej piłki nożnej o trofeum, nagrodę[a], organizowany z przerwami od 1983 r. przez Polski Związek Piłki Nożnej lub przez Ekstraklasę SA. W zawodach udział biorą: Mistrz Polski oraz Zdobywca Pucharu Polski w danym sezonie (jeżeli ta sama drużyna wywalczyła zarówno Mistrzostwo Polski, jak i Puchar Polski, jej przeciwnikiem zostaje finalista Pucharu Polski). Spotkanie nie ma regularnej daty, ale jest to najczęściej w lipcu, przed inauguracją Ekstraklasy – i rozpoczyna sezon piłki nożnej w Polsce.

W pojedynku o Superpuchar Polski (SP) nie przeprowadza się dogrywki, bowiem w przypadku remisu po upływie regulaminowego czasu gry od razu zarządzana jest seria rzutów karnych.

Historia

Mecz, którego nie było

Pierwszy mecz o Superpuchar Polski planowano zagrać 22 czerwca 1980 (po zakończeniu sezonu 1979/1980) na warszawskim Stadionie Dziesięciolecia. Prawo wzięcia udziału w inauguracyjnym spotkaniu wywalczyły sobie Szombierki Bytom (ówczesny triumfator ekstraklasy) oraz Legia Warszawa (zdobywca krajowego Pucharu'1980). Ostatecznie jednak – z nie do końca jasnych dziś powodów – do niego nie doszło. Istnieją dwie, nieoficjalne wersje przyczyn takiego stanu rzeczy.

Pierwsza głosi, iż wpływ na to miała niezwykle napięta sytuacja geopolityczna, społeczna i gospodarcza w kraju. Druga tłumaczyła odwołanie względami stricte sportowymi. Według kilku czołowych działaczy piłkarskiej centrali – odpowiedzialnej za przeprowadzenie pojedynku – siła medialna jednej z drużyn nie dawała podstaw do stworzenia wielkiego widowiska.

Prawdopodobnie chodziło o bytomian, którzy dość niespodziewanie wygrali ligę – notabene po raz pierwszy i jedyny w swej historii. Wiosną 1980, w momencie podejmowania decyzji o stworzeniu i organizacji Superpucharu, spore szanse na tytuł mistrzowski miały również Widzew Łódź, Śląsk Wrocław, Wisła Kraków, Górnik Zabrze, ŁKS, Lech Poznań i Ruch Chorzów – uznane od lat piłkarskie marki, z potężną rzeszą kibiców, dające spore gwarancje stworzenia odpowiedniego widowiska.

Ostatecznie jednak wszystkich wyprzedziły Szombierki, za którymi stała ledwie garstka sympatyków, nawet we własnym mieście (mimo świetnych wyników – jedna z najniższych średnich frekwencji w I lidze[potrzebny przypis]). Faktem jest, iż w dniu oraz miejscu planowanego Superpucharu zorganizowano towarzyski mecz pierwszych reprezentacji reprezentacji Polski i reprezentacji Iraku (3:0).

Podobnie jak w 1980 r., odwołane zostały też z różnych przyczyn mecze w latach m.in. 1993 i 2002, natomiast w latach 1981, 1982, 1984-1986, 2003 i 2005 nie były one zaplanowane.

Przez kolejne trzy lata do koncepcji rozgrywania krajowego Superpucharu nawet nie wracano. Z całą pewnością nie sprzyjała temu sytuacja gospodarczo-społeczna ówczesnej Polski (patrz: Stan wojenny w Polsce (1981–1983)).

Drugi, czyli pierwszy

Koncepcja SP powróciła latem 1983. Wykorzystując wolny termin – na tydzień przed startem I Ligi 1983/1984 i II Ligi 1983/84 – postanowiono uroczyście zainaugurować rozpoczynający się sezon.

Organizacji premierowego meczu superpucharowego podjęli się działacze z Gdańska, bowiem tamtejsza trzecioligowa Lechia półtora miesiąca wcześniej nieoczekiwanie zdobyła Puchar Polski. To miało być wielkie święto sportu w całym Trójmieście i preludium do oczekiwanego debiutu Biało-zielonych w europejskich pucharach. 30 lipca 1983 na stadionie Lechii Gdańsk miejscowi pokonali mistrza kraju – Lecha Poznań 1:0 (0:0), po golu zdobytym przez Jerzego Kruszczyńskiego w 88. minucie.

Mecz ten nie odbił się jednak szczególnym echem w kraju, więc w kolejnych czterech sezonach chętnych do jego organizacji brakowało.

O „Gloria Victis”

Przełom nastąpił dopiero 23 maja 1987, podczas warszawskiego 61. Walnego Zgromadzenia (sprawozdawczego) PZPN. Tego dnia – na wniosek Kazimierza Górskiego – postanowiono corocznie, na tydzień przed inauguracją ligi, rozgrywać mecz o Superpuchar Polski. Wrócono do idei z 1983, wprowadzając jednak pewną nowość. Organizatorem spotkania cały czas pozostawała co prawda piłkarska centrala, jednak honorowy patronat nad nim objęła fundacja Gloria Victis, której fundusz miał zasilać dochód z niego (stąd spotykana – choć nieprawdziwa – nazwa Superpuchar Gloria Victis).

2 sierpnia 1987 na Stadionie Gwardii w Białymstoku – dzięki dwóm bramkom (obydwu głową) Dariusza MarciniakaŚląsk Wrocław ograł mistrzowskiego Górnika Zabrze 2:0 (1:0). Trofeum przypadło po raz wtóry zdobywcy krajowego Pucharu, a patronacka gloria victis (z łac. „chwała zwyciężonym”) – zabrzanom.

Po zaledwie roku Górnicy stanęli przed szansą odegrania się. W dniu najważniejszego narodowego święta Polski Ludowej 22 lipca 1988 na Stadionie 35-lecia PRL w Piotrkowie Trybunalskim zwyciężyli poznańskiego Lecha 2:1 (1:0). Spotkanie to sędziował Michał Listkiewicz, dla którego był to pierwszy z dwóch meczów o SP w karierze.

8 lipca 1989 swą teoretycznie drugą szansę (a faktycznie pierwszą) wykorzystała stołeczna Legia, gromiąc w Zamościu Ruch Chorzów 3:0 (2:0). To najwyższe zwycięstwo w dotychczasowej historii krajowego Superpucharu.

9 września 1990, po trzecim podejściu do SP, pierwszy triumf świętował poznański Kolejorz. Jego mecz przeciwko Legii sędziował Michał Listkiewicz, który miesiąc wcześniej pełnił funkcję arbitra liniowego podczas finału Mistrzostw Świata'1990. Dodatkowo po raz pierwszy, godzinę rozpoczęcia meczu o Superpuchar wyznaczono na inną, niż 17:00. Początkowy gwizdek na bydgoskim Stadionie Zawiszy zabrzmiał w samo południe.

24 lipca 1991 we Włocławku – po remisie 1:1 w regulaminowym czasie – pierwszy raz o końcowym wyniku zadecydowała seria rzutów karnych. W tym elemencie lepsi od mistrzowskiego Zagłębia Lubin okazali się futboliści Katowic (3:2).

2 sierpnia 1992 na Stadionie GOS w Lubinie jedyny raz o główne trofeum walczył drugoligowiec. Miedź Legnica nie sprostała jednak Lechowi Poznań, mimo iż do przerwy prowadziła 2:0. W drugiej połowie mistrzowie Polski strzelili cztery gole (w ciągu zaledwie 11. minut), nie tracąc przy tym żadnego. Meczem tym żegnał się z wielką piłką Wit Żelazko.

Afera ostatniej ligowej kolejki sezonu 1992/1993 sprawiła, iż pierwotnie zaplanowany na 27 czerwca 1993 w Radomiu Superpuchar został odwołany. Znano wówczas bowiem tylko jednego z uczestników – zdobywcę Pucharu Polski zespół Katowice.

Do niecodziennej sytuacji doszło 24 lipca 1994, gdy na Stadionie Miejskim w Płocku prawdziwą kanonadę urządziły sobie Legia Warszawa i Łódzki Klub Sportowy. Wynik 6:4 (2:1) dla CWKS mówi sam za siebie (Jerzy Podbrożny, jako jedyny do tej pory, uzyskał hat-tricka w dziejach SP). W dodatku po raz pierwszy doszło do sytuacji, iż w Superpucharze przeciw mistrzowi nie wystąpił zdobywca Pucharu, tylko jego finalista (po dublet sięgnęli bowiem Wojskowi). Po tym zwycięstwie piłkarze CWKS – jako jedyni w kraju – wywalczyli potrójną koronę. Wyczynu tego nie powtórzył do chwili obecnej żaden rodzimy klub, chociaż warto równocześnie zaznaczyć, że taką szansę miałaby Wisła w roku 2003, jednak z przyczyn, na które krakowska drużyna nie miała wpływu - brak organizacji Superpucharu decyzją PZPN - nie było takiej możliwości.

Sztuki tej nie udało się warszawianom osiągnąć rok później, bowiem 2 września 1995 – podczas jubileuszowego dziesiątego SP – w Rzeszowie lepsza od Mistrza Polski i Zdobywcy Pucharu Polski okazała się katowicka Gieksa (1:0). Piłkarzy z czarną eLką na piersi pognębił ich przyszły klubowy kolega – Bartosz Karwan.

Gospodarzem meczu SP w 1996 został Wodzisław Śląski. Pojedynek odbył się 20 lipca, a spotkały się w nim debiutant Widzew Łódź z chorzowskim Ruchem. Ciekawostką jest fakt, że po raz pierwszy w historii nie padły w nim gole, więc niezbędne okazało się przeprowadzenie serii rzutów karnych. Skuteczniejsi okazali się łodzianie, rzutami karnymi w stosunku 5:4 pokonali Niebieskich.

3 sierpnia 1997 – po raz drugi w dziejach – mecz o Superpuchar Polski został zorganizowany na obiekcie jednego z jego uczestników. Tego dnia Stadion Wojska Polskiego był świadkiem rewanżu za niezwykły bój ostatniej kolejki sezonu 1996/1997. Niedawny ćwierćfinalista Ligi Mistrzów – po frapującym widowisku – ograł podopiecznych Franciszka Smudy (którzy niebawem również mieli awansować do tych elitarnych rozgrywek) 2:1, przegrywając początkowo 0:1. To właśnie owym meczem swą krótką, błyskotliwą karierę rozpoczął w Polsce Nigeryjczyk Kenneth Zeigbo (strzelec wyrównującej bramki tuż przed przerwą).

Kolejne spotkania o Superpuchar nie posiadały już takiej oprawy. Wrócono do tradycji przeprowadzania ich na neutralnym terenie, więc by zadbać o frekwencję PZPN postanawiał organizować je w mniejszych ośrodkach.

18 lipca 1998 roku Grodzisk Wielkopolski został najmniejszym miastem, w którym odbył się mecz o SP. Swój pierwszy triumf świętowała tutaj Amica Wronki, ogrywając 1:0 (1:0) ŁKS. Już rok później (22 września 1999 w Ostrowcu Świętokrzyskim) wronczanie zostali pierwszą drużyną, która wywalczyła trofeum dwa razy z rzędu (ponownie 1:0 – tym razem nad Wisłą Kraków). Wyczyn ten powtórzył Lech Poznań zdobywając puchar w 2015 i 2016 roku.

Kolejnym precedensowym dokonaniem popularnych Kuchennych stał się trzeci z rzędu udział w Superpucharze Polski. 18 lipca 2000 zdecydowanie lepsza okazała się jednak Polonia Warszawa, która w 83 minucie prowadziła już 4:0. Ostatecznie skończyło się 4:2 (2:0), więc marzeń o trzecim kolejnym SP nie udało się zrealizować. Pojedynek zorganizowano na obiekcie w Płocku – to pierwsze miasto i pierwszy stadion, który dwukrotnie gościł owo wydarzenie.

W 2000 zakończyła się współpraca, między PZPN i fundacją Gloria Victis, która od tego roku przestała być patronem meczu o Superpuchar Polski.

Samotny PZPN

Od tego momentu wszelkie obowiązki związane z SP leżały w gestii PZPN. Toteż, w natłoku innych spraw, Superpuchar zszedł na dalszy plan. Reprezentacja miała spore szanse na pierwszy od półtorej dekady awans do Mistrzostw Świata 2002, rozpoczęto reformę I i II ligi, wystartował Puchar Ligi Polskiej.

15 lipca 2001 udało się – na Stadionie Miejskim w Starachowicach – zorganizować całkiem niezłe widowisko, w czym pomogli również sami piłkarze Wisły Kraków i warszawskiej Polonii. Komplet widzów, atmosfera piłkarskiego święta oraz dramaturgia meczu, wywołana przez zmieniające się prowadzenie i ostateczne 4:3 na koniec, mogły być świetną reklamą na przyszłość.

Tak się jednak nie stało, bowiem w 2002 spotkanie SP nie odbyło się. Wolę i gwarancje jego należytej organizacji dawały co prawda władze Suwałk, ale PZPN miał trudności ze znalezieniem dogodnego terminu, który w międzyczasie kilkakrotnie przekładano. Zatwierdzony wreszcie po licznych dyskusjach 8 września 2002 również okazał się „niemożliwy”. Ów fakt dziwi tym bardziej, iż obsada pojedynku zapowiadała się niezwykle interesująco. Stołeczna Legia i – po raz drugi z rzędu – Biała Gwiazda dawały nadzieje na niezwykłe emocje, zaś ich kibice na niezapomniany spektakl meczowej oprawy. Dodatkowo „Wiślacy” stracili szanse na powtórzenie wyczynu Amiki z lat 1998-1999.

W 2003 o przeprowadzeniu Superpucharu nawet się nie zająknięto. Przeważyły względy organizacyjno-finansowe, przerywając tym samym 16-letnią tradycję. PZPN organizowanie SP było już nie na rękę, kluby też nie były zbytnio zainteresowane. Jej płocka imienniczka chyba obawiała się kolejnej porażki, ale przez to debiut w tak prestiżowej imprezie przeszedł jej koło nosa.

Ligopuchar

Zapewne identycznie sytuacja wyglądała by rok później, jednak determinacja działaczy poznańskiego Lecha – opromienionego pucharowym sukcesem nad Legią – doprowadziła do sytuacji będącej precedensem. 3 czerwca 2004 władze Kolejorza zaproponowały PZPN, by mecz o Superpuchar Polski połączyć ze spotkaniem ligowym. Zupełnie przypadkowo sprzyjał temu terminarz ekstraklasy, bowiem obydwaj zainteresowani (Lech i Wisła Kraków) mieli 11 czerwca 2004 spotkać się na Stadionie Miejskim w Poznaniu w ostatniej 26. kolejce sezonu 2003/2004. Po uzyskaniu pozytywnej opinii Związku, szybko okazało się, iż wariant oszczędnościowy to strzał w dziesiątkę. Sam mecz zakończył się remisem 2:2. Choć w 90. minucie zakończyło się spotkanie ligowe, nadal trwał Superpuchar Polski, więc zarządzono serię rzutów karnych. Gospodarze zaimponowali skutecznością (4:1) i w ciągu półtora tygodnia zgarnęli obydwa możliwe wówczas pucharowe trofea (Pucharu Ligi w tej edycji bowiem nie przeprowadzono).

Superpuchar Polski 2005 podzielił los rozgrywki sprzed dwóch lat. Przesłoniły go występy kadry narodowej w Mistrzostwach Świata 2006, reforma ekstraklasy, nowy Puchar Polski, a także afera korupcyjna w polskiej PN.

Nowa nazwa, nowe cele

Utworzenie Ekstraklasy SA okazało się zbawienne dla krajowego Superpucharu. PZPN przekazał nowemu podmiotowi wszelkie prawa do tej imprezy (organizacji, zarządzania, zysków). Toteż władze spółki zadecydowały o jego reaktywowaniu pod nową nazwą Superpucharu Ekstraklasy SA. W założeniu ma on stać się imprezą cykliczną, przeprowadzaną corocznie – na tydzień przed inauguracją nowego sezonu ligowego (powrót do koncepcji z 1983 i 1987).

Premierowy mecz odświeżonego Superpucharu (zarazem jubileuszowy – dwudziesty w historii) został rozegrany 22 lipca 2006 na warszawskim Stadionie Wojska Polskiego, a role jego głównych aktorów przypadły stołecznej Legii oraz Wiśle Płock. W derbach Mazowsza nieodczekiwanie lepsi okazali się zdobywcy krajowego Pucharu, zwyciężając faworyta 2:1 (1:0). Niestety w lidze płocczanom nie szło już tak dobrze i w końcowej tabeli zajęli oni przedostatnie miejsce, opuszczając tym samym szeregi Orange Ekstraklasy.

Nielubiane trofeum

Z kolejną edycją Superpucharu związany był mały skandal, bowiem po raz pierwszy zdarzyło się, iż jedna z drużyn odmówiła udziału w spotkaniu. Na 4 dni przed wyznaczoną datą pojedynku zdobywca Pucharu Polski 2007 Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski, przesłała do Ekstraklasy SA pismo, w którym – tłumacząc się kwestiami związanym z udziałem w Pucharze UEFA – poinformowała o swej rezygnacji z walki o trofeum. Zgodnie z regulaminem udział w rozgrywce zaproponowano finaliście PP 2007 – Koronie Kielce, która również nie wyraziła zainteresowania przystąpieniem do rywalizacji. Organizator zdecydował się zaprosić finalistę Pucharu Ekstraklasy'2007Bełchatów (zdobywcą Pucharu Ekstraklasy SA 2007 była bowiem także Dyskobolia). Ostatecznie, 22 lipca 2007 na Stadionie GOS w Lubinie w rywalizacji Mistrza Polski'2007 z wicemistrzem, lepsi okazali się gospodarze, którzy pokonali rywala 1:0 (1:0).

Kolejne wyjątkowe postanowienie dotyczyło czasu rozegrania meczu o Superpuchar w piłce nożnej za sezon 2010/11 pomiędzy Wisłą Kraków (Mistrz Polski) a Legią Warszawa (Zdobywcą Pucharu Polski). Z powodu braku obiektu do rozegrania spotkania, zrezygnowano z pierwotnego terminu 23 lipca 2011 i postanowiono że mecz odbędzie się dopiero w lutym 2012[2], a więc już w trakcie nowego sezonu i tym samym prawie rok po wywalczeniu przez kluby trofeów uprawniających do gry o Superpuchar.

Superpuchar 2011

Opóźniony w czasie Superpuchar 2011 miał być pierwszym meczem na Stadionie Narodowym w Warszawie. UEFA oczekiwała, że na każdym obiekcie budowanym na EURO 2012 odbędą się co najmniej dwa ważne spotkania, nim zacznie się ten turniej.
Policja zakwestionowała gotowość obiektu (chodziło m.in. o problemy z łącznością, słabą możliwość oddzielenia kibiców obu drużyn od siebie), nie wspominając już o opóźnieniu w układaniu murawy[3]. Co gorsza, między kibicami Wisły Kraków i Legii Warszawa jest relacja, którą w żargonie nazywa się kosą, stąd określono tę rozgrywkę jako „mecz podwyższonego ryzyka”.

Kluby oświadczyły, że nie zagrają, bo termin późniejszy niż 11 lutego 2012 kolidował z ich planami[4]. 16 lutego rozpoczęły się pierwsze mecze 1/16 Ligi Europy, w których obie drużyny brały udział. Sytuację rozstrzygnięto 8 lutego na spotkaniu wojewody mazowieckiego, przedstawicieli Ekstraklasy, Narodowego Centrum Sportu oraz Policji. Mecz został odwołany[5].

Superpuchar 2012

Ze względu na organizacje Euro 2012 Superpuchar Ekstraklasy jak i cały sezon ligowy odbył nie jak dotychczas w lipcu, a w sierpniu. Jednocześnie nie potrafiono znaleźć obiektu w którym mógłby przyjąć piłkarzy i kibiców Legii Warszawa (Zdobywcy Pucharu Polski) i Śląska Wrocław (Mistrza Polski). Zdecydowano ostatecznie że mecz o Superpuchar Polski odbędzie się na stadionie przy ulicy Łazienkowskiej w Warszawie. Organizacja meczu na stadionie Legii została skrytykowana przez kibiców obu drużyn, przez co większość kibiców postanowiła zbojkotować to spotkanie, przez co na meczu zjawiło się zaledwie 3000 widzów. 12 sierpnia 2012 na Stadionie Wojska Polskiego Legia która była zdobywcą Pucharu Polski remisowała po regulaminowym czasie 1:1 z mistrzem kraju Śląskiem Wrocław. W konsekwencji doszło do rzutów karnych gdzie lepszy był wrocławski zespół 4:2.

Superpuchar 2013

Superpuchar Ekstraklasy w 2013 roku ponownie się nie odbył. Głównymi przyczynami były reforma rozgrywek Ekstraklasy zwiększająca liczbę meczów ligowych w sezonie (wprowadzono wtedy podział na grupy mistrzowską i spadkową, po 30 kolejkach rundy zasadniczej) oraz zmiany w Pucharze Polski 2013/2014.

Nowy Superpuchar Polski

Od 2014 roku w Superpucharze, z inicjatywy prezesa PZPN Zbigniewa Bońka, nastąpiła zmiana, gdyż po 8 latach przerwy związek podjął na swoje barki organizację rozgrywek o Superpuchar. O trofeum walczyć będą Mistrz Polski oraz zdobywca Pucharu Polski sezonu zakończonego w roku rozgrywania Superpucharu. Tym samym powrócono do nazwy Superpuchar Polski. Mecz rozgrywany będzie na stadionie Mistrza Polski, na około tydzień przed startem nowego sezonu Ekstraklasy. W sytuacji, gdy ten sam klub sięgnie po mistrzostwo i Puchar Polski, jego rywalem w meczu o trofeum będzie finalista ostatniej edycji Pucharu Polski.

Superpuchar Polski 2014

Debiutantem w rozgrywce został Zawisza Bydgoszcz, Zdobywca Pucharu Polski. Ten klub piłki nożnej został zwycięzcą meczu. Pokonana 2:3 została Legia Warszawa, dla której to był piąty przegrany mecz o trofeum.

Superpuchar Polski 2015

W roku 2015 o trofeum zagrali: Lech Poznań jako Mistrz Polski sezonu 2014/2015 oraz zdobywca Pucharu Polski Legia Warszawa. W meczu na Stadionie Miejskim w Poznaniu, przy niemal pełnym stadionie, lepszy okazał się Kolejorz pewnie pokonując stołeczną drużynę 3:1. Dla klubu z Poznania był to piąty Superpuchar w ósmym występie.

Superpuchar Polski 2016

W sezonie 2015/2016 Mistrzostwo i Puchar Polski zdobyła Legia Warszawa, w związku z tym w meczu o Superpuchar wystąpił finalista Pucharu Polski - Lech Poznań. Podobnie jak przed rokiem zwyciężył Lech, tym razem jeszcze okazalej. Na Stadionie Wojska Polskiego miejscowi kibice musieli oglądać jak ich drużyna traci 4 gole, strzelając przy tym tylko jednego.

Superpuchar Polski 2017

Rok 2017 przyniósł kolejnego debiutanta w rozgrywkach o Superpuchar. Nieoczekiwanym zdobywcą Pucharu Polski w sezonie 2016/2017 została Arka Gdynia. Rywalem klubu znad morza była Legia Warszawa, dla której był to piąty z rzędu udział w meczu o Superpuchar.

Tabela meczów o Superpuchar Polski

Edycja Dzień Mistrz Polski Zdobywca Pucharu Polski Wynik Miasto, stadion Widzowie
1980 22 czerwca Szombierki Bytom Legia Warszawa Warszawa, Stadion Dziesięciolecia
1983 30 lipca Lech Poznań Lechia Gdańsk
Jerzy Kruszczyński 88'
0:1 Gdańsk, Stadion Miejski 15 000
1987 2 sierpnia Górnik Zabrze Śląsk Wrocław
Dariusz Marciniak 23', 55'
0:2 Białystok, Stadion Miejski b.d.
1988 22 lipca Górnik Zabrze
Ryszard Cyroń 8', 67' (k.)
Lech Poznań
Andrzej Juskowiak 73'
2:1 Piotrków Trybunalski, Stadion Miejski 8000
1989 8 lipca Ruch Chorzów Legia Warszawa
Krystian Szuster 22' (sam.)
Dariusz Wdowczyk 37'
Roman Kosecki 62'
0:3 Zamość, Stadion Miejski 11 000
1990 9 września Lech Poznań
Bogusław Pachelski 25'
Michał Gębura 56'
Kazimierz Moskal 68'
Legia Warszawa
Albert Świetlik 10'
3:1 Bydgoszcz, Stadion Miejski 5000
1991 24 lipca Zagłębie Lubin
Mirosław Prokop 23'
GKS Katowice
Krzysztof Walczak 56'
1:1
(k. 2:3)
Włocławek, Stadion Miejski 7000
1992 2 sierpnia Lech Poznań
Kazimierz Moskal 56'
Jerzy Podbrożny 59'
Marek Rzepka 63'
Mirosław Trzeciak 67'
Miedź Legnica
Grzegorz Kochanek 14'
Wojciech Górski 18'
4:2 Lubin, Stadion 40-lecia PZZiPdM 1000
1993 27 czerwca Lech Poznań Katowice Radom, Stadion Miejski
1994 24 lipca Legia Warszawa
Radosław Michalski 2', 78'
Jerzy Podbrożny 23' (k.), 70', 81'
Marcin Mięciel 74'
ŁKS
Zdzisław Leszczyński 45' (k.), 85'
Witold Bendkowski 51'
Jacek Płuciennik 69'
6:4 Płock, Stadion Petrochemii 5000
1995 2 września Legia Warszawa GKS Katowice
Bartosz Karwan 28'
0:1 Rzeszów, Stadion Miejski 7500
1996 20 lipca Widzew Łódź Ruch Chorzów 0:0
(k. 5:4)
Wodzisław Śląski, Stadion Aleja 5480
1997 3 sierpnia Widzew Łódź
Jacek Dembiński 36'
Legia Warszawa
Kenneth Zeigbo 45'
Tomasz Sokołowski I 80'
1:2 Warszawa, Stadion Wojska Polskiego 6500
1998 18 lipca ŁKS Amica Wronki
Arkadiusz Biliński 18'
0:1 Grodzisk Wlkp., Stadion Miejski 1500
1999 22 września Wisła Kraków Amica Wronki
Paweł Pęczak 70'
0:1 Ostrowiec Świętokrzyski, Miejski Stadion Sportowy „KSZO” 7000
2000 18 lipca Polonia Warszawa
Tomasz Wieszczycki 36'
Maciej Bykowski 39', 57'
Arkadiusz Kaliszan 83'
Amica Wronki
Maxwell Kalu 85'
Piotr Dubiela 90'
4:2 Płock, Stadion Miejski 1500
2001 15 lipca Wisła Kraków
Grzegorz Pater 19', 75'
Maciej Żurawski 36'
Grzegorz Niciński 87'
Polonia Warszawa
Mariusz Pawlak 37'
Arkadiusz Bąk 57'
Bartosz Tarachulski 70'
4:3 Starachowice, Stadion Miejski 8000
2002 8 września Legia Warszawa Wisła Kraków Suwałki, Stadion Miejski
2004 11 czerwca Wisła Kraków
Mirosław Szymkowiak 59'
Tomasz Frankowski 76'
Lech Poznań
Bartosz Bosacki 22'
Michał Goliński 81'
2:2
(k. 1:4)
Poznań, Stadion Miejski 25 000
2006 22 lipca Legia Warszawa
Tomasz Kiełbowicz 49'
Wisła Płock
Paweł Magdoń 3' (k.)
Paweł Sobczak 73'
1:2 Warszawa, Stadion Wojska Polskiego 8000
2007 22 lipca Zagłębie Lubin
Michał Goliński 25'
GKS Bełchatów 1:0 Lubin, Stadion GOS 3000
2008 20 lipca Wisła Kraków
Grzegorz Kmiecik 15'
Legia Warszawa
Takesure Chinyama 13'
Piotr Rocki 88'
1:2 Ostrowiec Świętokrzyski, Miejski Stadion Sportowy „KSZO” 4000
2009 25 lipca Wisła Kraków
Júnior Díaz 37'
Lech Poznań
Robert Lewandowski 9'
1:1
(k. 3:4)
Lubin, Dialog Arena 8500
2010 1 sierpnia Lech Poznań Jagiellonia Białystok
Tomasz Frankowski 83'
0:1 Płock, Stadion im. Kazimierza Górskiego 8500[6]
2011 11 lutego Wisła Kraków Legia Warszawa Stadion Narodowy w Warszawie
2012 12 sierpnia Śląsk Wrocław
Rok Elsner 40'
Legia Warszawa
Danijel Ljuboja 59'
1:1
(k. 4:2)
Warszawa, Stadion Wojska Polskiego[7] 3000
2014 9 lipca Legia Warszawa
Ryczkowski 44'
Marek Saganowski 71'
Zawisza Bydgoszcz
Luís Carlos 30'
Álvarinho 54'
Wahan Geworgian 90+1'
2:3 Warszawa, Stadion Wojska Polskiego 12 000
2015 10 lipca Lech Poznań
Tomasz Kędziora 10'
Marcin Kamiński 35'
Karol Linetty 87'
Legia Warszawa
Michał Żyro 90+5'
3:1 Poznań, Stadion Miejski[8][9] 40 088[10]
2016 7 lipca Legia Warszawa
Guilherme 36'
Lech Poznań
Maciej Makuszewski 22'
Lasse Nielsen 65'
Dariusz Formella 90+1', 90+3'
1:4 Warszawa, Stadion Wojska Polskiego 15 000
2017 7 lipca Legia Warszawa
Thibault Moulin 27'
Arka Gdynia
Michał Pazdan (sam.) 20'
1:1
(k. 3:4)
Warszawa, Stadion Wojska Polskiego 26 756

Zdobywcy i finaliści Superpucharu Polski

Lp Klub Zdobywca Finalista Zdobywca (lata) Finalista (lata)
1. Lech Poznań 6 3 1990, 1992, 2004, 2009, 2015, 2016 1983, 1988, 2010
2. Legia Warszawa 4 8 1989, 1994, 1997, 2008 1990, 1995, 2006, 2012, 2014, 2015, 2016, 2017
3. Amica Wronki 2 1 1998, 1999 2000
4. Śląsk Wrocław 2
1987, 2012
GKS Katowice 2
1991, 1995
6. Wisła Kraków 1 4 2001 1999, 2004, 2008, 2009
7. Górnik Zabrze 1 1 1988 1987
Widzew Łódź 1 1 1996 1997
Polonia Warszawa 1 1 2000 2001
Zagłębie Lubin 1 1 2007 1991
11. Lechia Gdańsk 1
1983
Wisła Płock 1
2006
Jagiellonia Białystok 1
2010
Zawisza Bydgoszcz 1
2014
Arka Gdynia 1
2017
16. Ruch Chorzów
2
1989, 1996
ŁKS Łódź
2
1994, 1998
18. Miedź Legnica
1
1992
GKS Bełchatów
1
2007

Rekordy

Zobacz też

Uwagi

  1. Forma trofeum zmieniała się przez lata. Do 2014 r. były to puchary o różnym kształcie, natomiast od edycji 2014 nagroda ma formę tacy lub medalionu.

Przypisy

http://www.pbc.rzeszow.pl/index.php/en/forum/user/16424-ynowutu, torby ozdobne, ortodoncja katowice

Social

Menu