Witaj

  • Ulubionia cyfra: 1

monitory używane wrocław, dla-sklepu24.com.pl

Poszukiwany, poszukiwana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Poszukiwany, poszukiwana
Gatunek komedia
Rok produkcji 1972
Data premiery 22 kwietnia 1973
Kraj produkcji Polska
Czas trwania 83 minuty[1]
Reżyseria Stanisław Bareja
Scenariusz Stanisław Bareja, Jacek Fedorowicz
Główne role Wojciech Pokora
Muzyka Jerzy Matuszkiewicz
Zdjęcia Jan Laskowski
Scenografia Bogdan Kostrzyński
Kostiumy Ewa Furmańczyk
Montaż Mirosława Jaworska
Produkcja Jan Szymański, Edward Kłosowicz (kierownictwo produkcji)[2]
Wytwórnia Zespół Filmowy „Pryzmat”

Poszukiwany, poszukiwana – polski film komediowy z 1972 w reżyserii Stanisława Barei. Premiera odbyła się 22 kwietnia 1973[1]. W głównej roli wystąpił Wojciech Pokora.

Opis fabuły

Pracownik muzeum, historyk sztuki Stanisław Maria Rochowicz (Wojciech Pokora), zostaje niesłusznie oskarżony o kradzież obrazu autorstwa Bogdana Adamca (Adam Mularczyk). Domniemanemu złodziejowi grozi 5 lat więzienia. Przerażony tą perspektywą postanawia ukrywać się przebrany za kobietę, aż namaluje kopię zrabowanego płótna i niepostrzeżenie ją podrzuci. Podejmuje pracę jako gosposia domowa „Marysia”, nie ma jednak szczęścia do chlebodawców. Pomimo początkowych trudności w nowym zawodzie „Marysia” zaczyna odkrywać uroki swojej pracy. Okazuje się również, że zarabia więcej niż jako magister historii sztuki. Film jest satyrą na pewne zjawiska społeczne w Polsce okresu przełomu lat 60. i 70.

Obsada

Źródła:[1][2]

Przygotowania do filmu i realizacja

Pomysł na scenariusz, który Bareja napisał razem z Jackiem Fedorowiczem, przedstawiła reżyserowi jego żona, Hanna Kotkowska-Bareja. Jako historyk sztuki pracująca w Muzeum Narodowym poznała historię rzekomego zaginięcia dzieła Alfonsa Karnego, które artysta zabrał ze sobą, ale nie zostało to pokwitowane przez dyrektora, więc uważane było za zagubione. Ponadto w tym czasie małżeństwo Barejów zatrudniało dziewczyny jako pomoc domową do opieki nad dziećmi, stąd też historia odnosiła się do bliskich im realiów życia[3]. W czasie castingu do głównej roli Fedorowicz, Janusz Gajos i Wojciech Pokora prezentowali się w rolach mężczyzn grających kobiety. Wybrany został Pokora, ponieważ Gajos miał zbyt męska posturę, a u Fedorowicza zbyt szybko pojawiał się zarost w trakcie sesji zdjęciowej[4]. Rolę żony Rochowicza zagrać miała Stanisława Celińska, jednak odmówiła, ponieważ obawiała się, że ze względu na złą renomę Barei w tamtym czasie mogłaby nie dostać ról u takich reżyserów jak Krzysztof Zanussi i Kazimierz Kutz. Było to efektem negatywnego wyrażania się o jego filmach m.in. przez Kutza, który ukuł pojęcie "bareizmów" jako małowartościowej twórczości[5].

Zdjęcia do filmu kręcone były w Warszawie na Placu Powstańców, na Placu Konstytucji, w galerii ZPAP, na terenie Pałacu w Kozłówce[1], a także w mieszkaniu Barei[4]. Podobnie jak w poprzednich komediach, reżyser czerpał ze stylistyki przedwojennej, nasycając sceny gagami. W warstwie wizualnej liryczny nastrój osiągnięty był poprzez zastosowanie światła bezcieniowego, co Jan Laskowski wcześniej zauważył podczas pobytu w Szwecji na planie filmów Bergmana. W trakcie realizacji sceny upadku Rawicza na schodach, Jan Szymański nie godząc się na zatrudnienie kaskadera, sam odegrał tę rolę, przez co uległ poważnej kontuzji. W efekcie Bareja zawiązał współpracę (która była kontynuowana w kolejnych jego produkcjach) z kaskaderami: Krzysztofem Kotowskim, Zbigniewem Litwiniakiem i Zbigniewem Modejem[6].

W ciągu roku film obejrzało prawie 2 miliony osób, a dochody z kas kinowych wyniosły ok. 13 milionów złotych[7]. Czesław Wiśniewski, Jerzy Jesionowski jako uczestnicy kolaudacji, która odbyła się 31 października 1972 roku, wypowiadali się o nim negatywnie, stawiając zarzuty ukazywania osób piastujących wysokie stanowiska w negatywnym świetle oraz dając do zrozumienia reżyserowi, że nie będzie tolerancji dla wyszydzania władzy w jego twórczości. Bronili go za to Aleksander Ścibor-Rylski oraz Tadeusz Konwicki. Podzielone były też zdania recenzentów w prasie, przy czym pochwały formułowano dość ostrożnie[8]. W 1974 roku Poszukiwany, poszukiwana został wyróżniony podczas festiwalu Queens Council of the Arts w Nowym Jorku[9].

Zobacz też

Przypisy

  1. a b c d Poszukiwany, poszukiwana w bazie filmpolski.pl
  2. a b Replewicz 2009 ↓, s. 411.
  3. Replewicz 2009 ↓, s. 139-141.
  4. a b Replewicz 2009 ↓, s. 142.
  5. Replewicz 2009 ↓, s. 123-124.
  6. Replewicz 2009 ↓, s. 147-148.
  7. Replewicz 2009 ↓, s. 150.
  8. Replewicz 2009 ↓, s. 148-150.
  9. Replewicz 2009 ↓, s. 152.

Bibliografia

  • Maciej Replewicz: Stanisław Bareja. Król krzywego zwierciadła. Poznań: Zysk i S-ka, 2009. ISBN 978-83-7506-387-5.
materacedospania24.pl, apartamenty w Szczawnicy, ortodoncja katowice

Social

Menu