Witaj

  • Ulubionia cyfra: 1

monitory używane wrocław, Tu poradniavitaminka.waw.pl

Carlos Costa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Carlos Costa
Państwo  Hiszpania
Data i miejsce urodzenia 22 kwietnia 1968
Barcelona
Wzrost 183 cm
Masa ciała 73 kg
Gra praworęczna, jednoręczny bekhend
Status profesjonalny 1988
Zakończenie kariery 1999
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 6
Najwyżej w rankingu 10 (18 maja 1992)
Australian Open 3R (1993)
Roland Garros 4R (1992, 1993)
Wimbledon 2R (1992−1994)
US Open 4R (1992)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 5
Najwyżej w rankingu 40 (18 września 1989)
Australian Open 3R (1993)
Roland Garros QF (1989)

Carlos Costa (ur. 22 kwietnia 1968 w Barcelonie) − hiszpański tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk z Atlanty (1996).

Prywatnie nie jest spokrewniony z Albertem Costą, również tenisistą.

Kariera tenisowa

Jako zawodowy tenisista Costa występował w latach 1988−1999.

Costa opierał swoją grę na topspinowych uderzeniach z głębi kortu (bekhend jednoręczny), rzadko szukając rozwiązań wolejowych.

Na początku lat 90. był zaliczany do najlepszych specjalistów gry na nawierzchni ziemnej, dzięki czemu wygrał 6 turniejów singlowych i w dalszych 7 dochodził do finałów, a w maju 1992 roku awansował na 10. miejsce w rankingu światowym. W grze podwójnej Hiszpan został mistrzem 5 turniejów, a w 3 kończył udział jako finalista. Najwyższe miejsce rankingowe w klasyfikacji gry podwójnej zajmował we wrześniu 1989 roku − nr 40.

W 1991 roku doszedł do 3 rundy wielkoszlemowego French Open oraz półfinałów turniejowych w Guarujrze i Florencji. Wiosną 1992 roku był jednym z wiodących graczy sezonu na kortach ziemnych − wygrał 2 pierwsze europejskie imprezy na tej nawierzchni w Estoril (po zwycięstwach w półfinale nad Emilio Sánchezem i w finale z Sergim Bruguerą) i Barcelonie (w półfinale pokonał Alberto Manciniego, w finale Magnusa Gustafssona), następnie doszedł do finału w Madrycie (w finale uległ Bruguerze), półfinału w Hamburgu (pokonał m.in. Andre Agassiego, przegrał z wiceliderem rankingu Stefanem Edbergiem) oraz finału Rzymie (pokonał m.in. Petra Kordę, przegrał w finale z Jimem Courierem). W świetle tych wyników zaliczano go do faworytów French Open, ale w Paryżu zdołał dojść do 4 rundy, gdzie Goranowi Ivaniševiciowi. Po mistrzostwach Francji grał już mniej skutecznie, notując m.in. 4 rundę podczas US Open.

W 1993 roku był w finale turnieju w Meksyku (przegrał z Thomasem Musterem) i ponownie doszedł do 4 rundy French Open. Tym razem w Paryżu zrewanżował się Ivaniševiciowi w 3 rundzie, ale w następnym meczu przegrał z Richardem Krajickiem (8:10 w piątym secie). Costa wyeliminował Ivaniševicia także w drodze do 3 rundy US Open (uległ Jamiemu Morganowi). Wcześniej wygrał turniej w Hilversum, pokonując w decydującym meczu Magnusa Gustaffsona. Drugi tytuł w sezonie 1993 zdobył pod koniec roku, w Buenos Aires (w finale z Alberto Berasateguim).

Wiosnę na europejskich turniejach na nawierzchni ziemnej w 1994 roku rozpoczął wygraną w Estoril (w półfinale pokonał przyszłego triumfatora French Open Alberta Costę − zbieżność nazwisk przypadkowa, w finale broniącego tytułu Andrija Medwediewa). Doszedł także do finału w Barcelonie, ale nie sprostał w nim Richardowi Krajickowi. Ostatni turniej w karierze Costa wygrał latem 1994 roku, w San Marino (w finale z Niemcem Oliverem Grossem).

W kolejnych latach nie nawiązał już do poprzednich sukcesów. Był jeszcze w 3 finałach turniejowych, sporadycznie pokonywał graczy z czołówki światowej, m.in. w Indian Wells w 1995 roku Jima Couriera, na tym samym turnieju w 1996 roku Borisa Beckera i Alberta Costę, w Monte Carlo w 1996 Michaela Changa, w Monte Carlo w 1997 Wayne'a Ferreirę, w Barcelonie w 1998 Gustavo Kuertena, w Stuttgarcie w 1998 Àlexa Corretję. Ostatnie półfinały turniejów ATP World Tour osiągnął w 1997 roku (Båstad i San Marino). Po raz ostatni wystąpił we wrześniu 1999 na turnieju na Majorce.

Jako deblista najskuteczniejszą parę tworzył z rodakiem Tomásem Carbonellem (3 wygrane turnieje, ćwierćfinał French Open 1989).

Barw narodowych bronił w Pucharze Davisa (1992−1997), jako singlista i deblista (z Carbonellem i Corretją) oraz Drużynowym Pucharze Świata (finał w 1994, przegrany z zespołem niemieckim). Bilans jego występów w Pucharze Davisa wynosi 6 zwycięstw i 5 porażek.

Uczestniczył również w igrzyskach olimpijskich w Atlancie w 1996 roku, gdzie w 1 rundzie przegrał z Andreą Gaudenzim.

Po zakończeniu aktywnej kariery zajmował się pracą trenerską, uczestniczy także w rywalizacji weteranów (m.in. był finalistą turnieju cyklu Merrill Lynch Tour of Champions w Barcelonie w 2006).

Finały w turniejach ATP World Tour

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (6–7)

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 5 kwietnia 1992 Estoril Ceglana Hiszpania Sergi Bruguera 4:6, 6:2, 6:2
Zwycięzca 2. 12 kwietnia 1992 Barcelona Ceglana Szwecja Magnus Gustafsson 6:4, 7:6(3), 6:4
Finalista 1. 3 maja 1992 Madryt Ceglana Hiszpania Sergi Bruguera 6:7(6), 2:6, 2:6
Finalista 2. 17 maja 1992 Rzym Ceglana Stany Zjednoczone Jim Courier 6:7(3), 0:6, 4:6
Finalista 3. 28 lutego 1993 Meksyk Ceglana Austria Thomas Muster 2:6, 4:6
Zwycięzca 3. 1 sierpnia 1993 Hilversum Ceglana Szwecja Magnus Gustafsson 6:1, 6:2, 6:3
Zwycięzca 4. 14 listopada 1993 Buenos Aires Ceglana Hiszpania Alberto Berasategui 3:6, 6:1, 6:4
Zwycięzca 5. 3 kwietnia 1994 Estoril Ceglana Ukraina Andrij Medwediew 4:6, 7:5, 6:4
Finalista 4. 10 kwietnia 1994 Barcelona Ceglana Holandia Richard Krajicek 4:6, 6:7(6), 2:6
Zwycięzca 6. 14 sierpnia 1994 San Marino Ceglana Niemcy Oliver Gross 6:1, 6:3
Finalista 5. 18 czerwca 1995 Porto Ceglana Hiszpania Alberto Berasategui 6:3, 3:6, 4:6
Finalista 6. 27 sierpnia 1995 Umag Ceglana Austria Thomas Muster 6:3, 6:7(5), 4:6
Finalista 7. 23 czerwca 1996 Bolonia Ceglana Hiszpania Alberto Berasategui 3:6, 4:6

Gra podwójna (5–3)

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 13 listopada 1988 Buenos Aires Ceglana Hiszpania Javier Sánchez Argentyna Eduardo Bengoechea
Argentyna José Luis Clerc
6:3, 3:6, 6:3
Zwycięzca 2. 17 września 1989 Madryt Ceglana Hiszpania Tomás Carbonell Hiszpania Francisco Clavet
Czechosłowacja Tomáš Šmíd
7:5, 6:3
Finalista 1. 30 września 1990 Palermo Ceglana Argentyna Horacio de la Peña Hiszpania Sergio Casal
Hiszpania Emilio Sánchez
3:6, 4:6
Finalista 2. 16 czerwca 1991 Florencja Ceglana Hiszpania Juan Carlos Báguena Szwecja Ola Jonsson
Szwecja Magnus Larsson
6:3, 1:6, 1:6
Zwycięzca 3. 4 sierpnia 1991 San Marino Ceglana Hiszpania Jordi Arrese Argentyna Christian Miniussi
Urugwaj Diego Pérez
6:3, 3:6, 6:3
Finalista 3. 3 maja 1992 Madryt Ceglana Hiszpania Francisco Clavet Stany Zjednoczone Patrick Galbraith
Stany Zjednoczone Patrick McEnroe
3:6, 2:6
Zwycięzca 4. 2 maja 1993 Madryt Ceglana Hiszpania Tomás Carbonell Stany Zjednoczone Luke Jensen
Stany Zjednoczone Scott Melville
7:6, 6:2
Zwycięzca 5. 14 listopada 1993 Buenos Aires Ceglana Hiszpania Tomás Carbonell Hiszpania Sergio Casal
Hiszpania Emilio Sánchez
6:4, 6:4

Bibliografia

http://meble-prestige.pl/polskie-i-zagraniczne-meble-nowoczesne/, apartamenty w Szczawnicy, ortodoncja katowice

Social

Menu